Komentarz do Samuela I 22:17

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֡לֶךְ לָרָצִים֩ הַנִּצָּבִ֨ים עָלָ֜יו סֹ֥בּוּ וְהָמִ֣יתוּ ׀ כֹּהֲנֵ֣י יְהוָ֗ה כִּ֤י גַם־יָדָם֙ עִם־דָּוִ֔ד וְכִ֤י יָֽדְעוּ֙ כִּֽי־בֹרֵ֣חַ ה֔וּא וְלֹ֥א גָל֖וּ אֶת־אזנו [אָזְנִ֑י] וְלֹֽא־אָב֞וּ עַבְדֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ לִשְׁלֹ֣חַ אֶת־יָדָ֔ם לִפְגֹ֖עַ בְּכֹהֲנֵ֥י יְהוָֽה׃ (ס)

I rozkazał król hajdukom, którzy stali przy nim: Przystąpcie, a wymordujcie kapłanów Wiekuistego, albowiem i oni pomagali Dawidowi, a jakkolwiek wiedzieli, że uciekł, nie zawiadomili mnie! Nie chcieli jednak słudzy króla podnieść ręki swej, aby się rzucić na kapłanów Wiekuistego. 

Poznaj komentarz do Samuela I 22:17. Pogłębiony komentarz i analiza z klasycznych źródeł żydowskich.